ÇAY NİNESİ

Derler ki akşamüstü vakti geldiğinde, çayların ve derelerin kenarında Çayninesi dolaşırmış. Gündüzleri görünmez, ama güneş alçalmaya başladığında suyun sesi değişirmiş. İşte o sesin içinde Çayninesi’nin var olduğu söylenirmiş.

Efsaneye göre Çayninesi, suya fazla yaklaşan çocukları gözetirmiş. Dere kenarında oynayan, suya eğilen ya da yasaklı yerlere giden çocuklar olduğunda, su birden soğur, dalgalar tuhaf şekilde kıpırdanırmış. Büyükler bunu hemen anlarmış: Çayninesi uyanmış. Derler ki Çayninesi çocuklara dokunmazmış; ama korkusu yeterliymiş. Suyun içinden gelen fısıltı gibi sesler, ani sıçrayan dalgalar çocukları ürkütürmüş. Korkan çocuk sudan uzaklaşınca, çay yeniden sakinleşirmiş.

Bu yüzden eskiler çocuklara şöyle dermiş:
“Çaya yaklaşma, Çayninesi alır.” Ve çocuk dere kenarından uzaklaştığında, efsaneye göre Çayninesi de suyun içinde kaybolurmuş.

Böylece Çayninesi, çocukları sudan uzak tutmak için anlatılan, suyun tehlikesini korkuyla öğreten bir efsane olarak dilden dile aktarılmış.