İTBARAK

Derler ki dünyanın kuzeyinde, güneşin aylarca görünmediği, rüzgârın kemiklere işlediği topraklarda İtbaraklar yaşarmış. Ne bütünüyle insan sayılırlarmış ne de hayvan. Gövdeleri insan gibi, başları ise köpeği andırırmış. Sesleri uluma ile konuşma arasında yankılanırmış.

Efsaneye göre İtbaraklar soğuğun ve savaşın çocuklarıymış. Yaşadıkları topraklarda merhamet zayıflık sayılır, güç hayatta kalmanın tek yolu kabul edilirmiş. Bu yüzden çevre halklar onları korkuyla anarmış. İtbarakların geldiği yerde ateş çabuk söner, geceler daha uzun sürermiş.

Derler ki İtbaraklar yalnızca savaşmak için ortaya çıkmazmış. Dünyadaki düzen bozulduğunda, insanların sınır tanımadığı zamanlarda kuzeyden güneye doğru yürürlermiş. Onların yürüyüşü yaklaşırken rüzgâr uğultuya, kurt ulumasına dönüşürmüş.

Bir efsaneye göre İtbaraklar, insanlara doğrudan saldırmazmış; önce korkuyu salar, direnci ölçerlermiş. Korkuya teslim olanlar kaybolur, karşı duranlar ise sınanırmış. Çünkü İtbaraklar için savaş yalnızca yıkım değil, ayıklamaymış.

Eskiler bu yüzden şöyle dermiş:
“Kuzeyden uluma geliyorsa, İtbarak yolu açılmıştır.” Ve İtbaraklar, dünyanın sınırlarını zorlayan, insanla canavar arasındaki o karanlık çizgide efsanelerde yaşamaya devam etmiş.